Дискуссия: кем быть - революционером или сторонником ненасилия?

Сегодня по совету друга прочитал статью в блоге известного гомельского молодежного активиста на тему форм и методов борьбы оппозиционной молодежи за свои права в нашей стране. Статья привлекла мой интерес как сама по себе, так и комментарием на нее не менее известного молодежного активиста из Молодого Фронта. Несмотря на явно провокативный характер статьи и несдержанный комментарий, я хотел бы привести их и разобрать. Также приглашаю коллег из молодежных инициатив и движений присоединиться и подискутировать на тему, что правильно, а что нет, кто эффективен, а кто нет в нашем сообществе.

При этом я бы не хотел стандартного в этом случае, к сожалению, перехода на личности и взаимных оскорблений, потому что проблема поднятая в мнении автора блога http://zhelezko.livejournal.com/ очень серьезна. Кем быть -революционером, сторонником силовых методов, забыть про человеческую мораль, или же все же Шарп, Ганди ненасилие? Или же и не то, и не другое, а все же третий путь, который безусловно есть. Чему свидетельство наш сайт и сообщество. Ведь оппозиция и молодежная часть ее в борьбе уже с 1995-1996 года, т.е. более 11-12 лет. Многое сделано, многое делается, но победы нет? А посадки активистов есть, потери есть, эмиграция массовая лучшей молодежи есть, преследования есть. Хотелось бы проанализировать вместе с вами, что так, а что нет в нашей деятельности и понять что черное, а что белое, и где выход. Приглашаю к дискуссии всех упомянутых в статье людей, а также всех, кому тема небезразлична.

Далее я приведу статью автора блога и комментарий на нее с моими комментариями и вопросами.

Рэфлексія з нагоды
http://zhelezko.livejournal.com/8610.html?thread=124834#t124834

«У Беларусі чарговы траўр. Чарговую змагарку адлічваюць з чарговага ўнівэрсытэту . То бок як звычайна — яшчэ не адлічваюць, а толькі абяцаюць. Нягледзячы на гэта, большасьць СМІ спрабуе схапіць сэнсацыю за хвост і кажа аб адлічэньні, як аб зьдзейсьненым факце. А вось што думаю я.»

Комментарий: я думаю не правильно отзываться об исключенных из университета по политическим мотивам с иронией, единственно, что оправдывает автора, что он сам из этой когорты. Молодые люди теряют возможность учиться на родине, и это существенное нарушение их прав, нарушение белорусских законов и Конституции. Такие случаи каждый следует описывать в прессе, пусть и не столь влиятельной, как хотелось оппозиционной, ибо это сдерживает власти от массовых исключений и позволяет помочь тем, кого исключили.

	цитата

Падчас крымінальнае справы, ўзбуджанай супраць аднаго зь кіраўнікоў МФ Зьмітра Хведарука, у апошняга знайшлі нататнік, дзе насупраць прозьвішча ды тэлефона Ігара стаяла — «гомельскі кіраўнік МФ». Натуральна, што Случак пра гэта быў, як кажуць, ані сном, ані духам. І хто даў Хведаруку ягоны тэлефон, таксама ня ведаў.

«Частка 1. Лытдыбр

Напісаць артыкул пра «Малады фронт» мне хацелася даўно, яшчэ калі й ЖЖ не было. Адпаведна не было й куды пісаць. Мог толькі размаўляць. І размаўляў. Так, спрабаваў давесьці свае думкі на сустрэчы ў Гомелі з Паўлам Севярынцам і актывістам са Жлобіну Кірылам Атаманчыкам. Баяўся, што палічаць за правакатара ды выганяць, але ж сказаў што хацеў. Сутнасьць размовы зводзілася да наступнае тэзы: «Хлопцы! Хопіць падстаўляць маладых несьвядомых людзей!» Нажаль, мяне так і не пачулі. І вось чарговая ахвяра.

Калі я прыходзіў «у апазіцыю» (было мне тады чатырнаццаць год), у мяне былі ўсе шанцы падзяліць лёс таго ж Дашкевіча. Зараз я бы сідзеў у турме, радаваўся колькасьці прыхільніц ды лічыў, што так і трэба. Але мне пашанцавала. «Маладога фронту» у нас не было. Дый увогуле той палітычнае апазіцыі, што існавала ў горадзе, я ня ведаў, ці ведаў толькі як культурных дзеячоў. Таму й сам займаўся выключна культурніцкай дзейнасьцю. Мы ў «Талацэ» прыбіралі горад, ёзьдзілі ў краязнаўчыя вандроўкі, сьвяткавалі старажытныя сьвяты ды вучылі беларускую мову. І гэта было файна. Дасюль яскрава памятаю, як у дзевятае клясе я пачаў размаўляць па-беларуску ў школе. І хаця пратрымаўся толькі чвэрць, успрымаю гэта, як пэўна самы свой гераічны ўчынак за ўсё жыцьцё. Бо ён быў першым. Памятаю, як упершыню пачуў «Трох чарапах» на сваёй першай экалягічнай акцыі і як гэтая песьня запала ў сэрца.»

Комментарий: прослеживается предвзятость автора по отношению к «Молодому Фронту» с одной стороны и романтизация своего неполитического опыта прихода в оппозицию. Я считаю и приход через методы Молодого Фронта и через культурные, исторические или иные неполитические организации одинаково ценен. Важно, что люди заняли определенную жизненную позицию. Единственно что важно, чтобы принимали они решение сознательно и желательно в совершеннолетнем возрасте. Именно этот факт, наличие массового подросткового поколения в Молодом Фронте вызывало у меня внутренние вопросы. Ибо методы работы организации всегда были смелыми, «идем на жертвы и посадки ради правды, и справедливости», многие шли и страдали, и этими жертвами сегодня гордится не только Молодой Фронт, но и все мы. Но, имея в виду харизму и убедительность лидера, а сейчас гуру организации Павла Северинца, я задаю себе вопрос, всегда ли это было по христиански, вовлекать по сути детей с несформировавшимися взглядами и ценностями, в мир жесткой, по умолчанию аморальной взрослой политики. Даже с целью сделать ее чище! Это пока вопрос без ответа…

«Што да палітыкі, так цікавіцца ёю я пачаў недзе ад рэферэндуму 2004-га году. Сэрцам я адчуваў, што робіцца нешта ня тое, што так быць не павінна. Але як павінна быць — я яшчэ ня ведаў. Проста хацелася ўзяць аўтамат ды ўсіх пакрышыць. А над трупамі ўтыкнуць у зямлю бел-чырвона-белы сьцяг. Шаснаццаць год... маладосьць. Памятаю, асабліва прыкра было чуць пра саюз з Расеяй. «Хай там жыве тая пачвара Лукашэнка, абы толькі не ў Расею ўступаць», — думаў я, а кулакі сьціскаліся самі. Мне хацелася дзейнічаць, але не было людзей, зь якімі я бы мог рабіць гэта разам. Таму я чакаў. Каб у гэты час мне патрапіў на вочы чалавек, які сказаў бы «Жыве Беларусь!» ды даў у рукі балёнчык з фарбаю, думаю, усе гомельскія дамы, якія б я парасьпісваў, не перафарбавалі і дагэтуль.

Выбары-2006. На іх мне таксама вельмі хацелася працаваць. Я крыху падрос (у студзені мне нарэшце споўнілася васемнаццаць) і прагнуў дзейнасьці мо нават больш, чым два гады таму. Але ня ведаў, да каго зьвярнуцца. Бачыў, канешне, на вуліцах людзей, якія зьбіралі подпісы за Мілінкевіча, але падысьці да іх саромеўся. Усе яны былі надта дарослымі ды сур'ёзнымі для мяне. Я наважыўся падысьці толькі аднойчы, каб паставіць свой подпіс. Астатні час перад выбарамі я праводзіў у Інтэрнэце — шукаў самыя цікавыя навіны, ды распаўсюджваў у лякальнай сэтцы. Чыталі.

Вельмі хацелася ехаць на Плошчу, але бацькі трымалі за абедзьве нагі. Канешне, мог вырвацца ды пабегчы на цягнік, але пашкадаваў маці. Яна бы вельмі хвалявалася, а яе здароўе для мяне даражэйшае за ўсю сусьветную дэмакратыю. Таму я сідзеў у хаце ды слухаў «Свабоду». Мы не перамаглі, і мне здаецца, што не перамаглі з-за мяне. Бо там было недзе тысячаў трыццаць, а каб быў я — так сабраліся б усе пяцьсот, бо разам са мною туды бы даехалі ўсе астатнія недаехаўшыя. Не атрымалася.»

Комментарий: история прихода в политику автора достаточно типична для Беларуси. Он - молодец, что не стыдится своих страхов, показывает нам свои чувства, пишет как есть. Это было и не только у него, у многих. Однако ключевой фразой этой части его статьи для меня стала: «». Мы не перамаглі, і мне здаецца, што не перамаглі з-за мяне. Бо там было недзе тысячаў трыццаць, а каб быў я — так сабраліся б усе пяцьсот, бо разам са мною туды бы даехалі ўсе астатнія недаехаўшыя. Не атрымалася.» - это ключ к пониманию наших сложностей. Если бы каждый из сочувствующих сделал бы шаг, приехал бы на площадь в 2006, я бы жил в Беларуси, а не в иммиграции в Эстонии, и жил уже при другом президенте. И я четко понимаю, что это больше моя проблема, как оппозиционного функционера, что я не смог сделать имидж оппозиции привлекательным, что не было хороших мобилизационных техник и много всего прочего. Это лишь в меньшей части проблема людей, типа автора, которые не смогли сделать этот шаг к свободе. Это важно нам понять. К сожалению, ядро оппозиции стало благодаря условиям существования слишком ориентированным на себя, на свои цели, потребности, взгляды. Перестало чутко улавливать настроения общества. Это ошибка которая стоила нам многих побед и которую следует как можно быстрее исправлять.

«Нарэшце чакаць надакучыла. У траўні на нашым стадыёне зьбіраліся гуляць у футбол маладзёвыя зборныя Беларусі й Украіны. Насьпеў час дзейнічаць. Тады за маімі хрупкімі плячыма ўжо была першая палітычная акцыя. Дваццаць пятага сакавіка я заўважыў на сайце studgomel.com (адміністратарам якога быў сп. deroper) абвестку, што на пл. Перамогі будзе акцыя да Дня Волі. Калі мы прыйшлі туды ды запалілі сьвечкі, з двух бакоў паявіліся міліцыянты, а я палічыў за лепшае зьбегчы. Вось і весь вопыт змагара. А што да футбола...

Ва ўнівэрмагу я набыў некалькі мэтраў белае й чырвонае тканіны ды пайшоў зь імі ў атэлье, дзе мне пашылі два вялікія сьцягі. Адзін я павесіў у пакоі, а другі засунуў у тэчку для дакумэнтаў. У дзень матчу я апрануў майку з «Пагоняй», узяў гэтую тэчку ды сьмела пайшоў на стадыён. Увесь першы тайм я махаў сьцягам перад вачыма Нявыгласа ды тэлекамерамі, а ў перапынку мяне затрымаў АМОН. Быў першы суд, дзе мне далі папярэджаньне (і дзе прайшло першае знаёмства з спн. Дамненкай...) А перад судом была першая (і апошняя) размова з КГБістам. Пасьля на мяне выйшлі людзі «з апазіцыі» і прапанавалі дзейнічаць. Так усё і закруцілася.»

Комментарий: Автор описал тоже надо ему отдать должное честно все свои пертурбации активной оппозиционной жизни. Первая акция… Испуг… Побег… Вторая… Активность на акции.. Захват ОМОНом… Суд… КГБ… Проблемы… Как типично. Но у некоторых бывает еще и несправедливый приговор и срок, этого никогда не следует забывать.

«Частка 2. Уласна «Малады фронт»

Тое, што ў нашае краіне існуе «Малады фронт», я ведаў даўно. Ведаў няшмат. Вось ёсьць такі кіраўнік МФ Павал Севярынец, які сядзіць у Малым Сітне ды піша ў «Нашу ніву» артыкулы пад назваю «Лісты зь лесу». Піша клясна — так, што я нават пашкадаваў, калі яго выпусьцілі бадай, гэта была лепшая рубрыка ў газэце. І ёсьць сьмелыя хлапцы ў белых майках з абрысамі Беларусі ды надпісам «Дзе дух Гасподні, там свабода», якія анічога не баяцца. Я ім зайздросьціў ды хацеў быць такім як яны. Ды толькі чым старэйшым я станавіўся, тым больш разьвенчваўся гэты вобраз.

Адною з падзеяў, якая на мяне паўплывала, стаў перасьлед Ігара Случака. З гэтым хлапцом мы працавалі разам, калі той вучыўся на трэцім курсе юрыдычнага факультэту, а я — на другім курсе матэматычнага. І тут раптам на яго пачало моцна ціснуць КГБ. Неаднаразова яго вазілі ва Ўпраўленьне на Білецкага і дапытвалі. Пагражалі «амэрыканкаю» (турма КГБ) ды адлічэньнем. Сьпярша я думаў, што гэта з-за нейкай ягонае дзейнасьці, але ж пасьля высьвятлілася іншае. Падчас крымінальнае справы, ўзбуджанай супраць аднаго зь кіраўнікоў МФ Зьмітра Хведарука, у апошняга знайшлі нататнік, дзе насупраць прозьвішча ды тэлефона Ігара стаяла — «гомельскі кіраўнік МФ». Натуральна, што Случак пра гэта быў, як кажуць, ані сном, ані духам. І хто даў Хведаруку ягоны тэлефон, таксама ня ведаў. Зараз Ігар мала чым займаецца. Перапалохалі, гады. Гэтым летам ён хацеў паехаць вучыцца ў Польшчу па праграме Каліноўскага, але яму адмовілі, бо яго ня выгналі з унівэрсытэту. Ня выгналі, але вучыцца не даюць. Але праграма Каліноўскага — тэма асобнае вялікае гутаркі.

Комментарий: История Игоря мне кажется достоверной, тем паче я слышал ее из нескольких источников. И корень ее – нарушение простых правил внутренней безопасности. Я к сожалению выяснил на своей шкуре в 2005, что маленькое послабление себе в этом может стоить твоему (в моем случае моему другу) также известному гомельскому активисту суток в изоляторе. С тех пор внимательно отношусь к этим вопросам. Поэтому с позиций равный – равного могу покритиковать Зьмітера Хведарука за его халатность, тем паче это непростительно в такой боевой организации, как Молодой Фронт где риск всегда велик. Особенно непонятен факт почему Игорь проходил под маркером МФ, если он отрицает принадлежность к этому движению. Все это позволяет понять сверхагрессию и предвзятость автора по отношению к Молодому Фронту.

«Наступны прыклад, пра які хацелася б распавесьці — гомельскі ««Малады фронт»». Пішу ў двайных двухкосьсях, бо гэта пародыя арганізацыі на самое сябе. Заснавалі яе два хлапцы — А.Б. ды В.Г. (у інтарэсах няскончанага сьледзтва сапраўдныя імёны ды прозьвішчы схаваныя). Дзе яны пазнаёміліся між сабою ды як выйшлі на лідараў МФ — мне невядома. Ды гэта і не істотна. Важна тое, што яны скаардынаваліся, зьвязаліся зь Севярынцам, атрымалі ад яго Боскае блаславеньне ды пачалі дзейнічаць. Чытай — бегаць са значыкамі ды крычаць «Я — Малады фронт!» Крычалі яны так цэлых некалькі месяцаў, а пасьля крычаць надакучыла. І яны вырашылі правесьці першую «акцыю супраціву» — памаляваць каляровымі крэйдамі на асфальце падчас Дня незалежнасьці — 27 ліпеня 2007 году. Іх пасьпяхова затрымалі ды правялі прафіляктычныя гутаркі. На В.Г. яны паўплывалі вельмі моцна. Так, што спачатку той нават адмаўляўся падыходзіць да тэлефону, калі яго набіраў А.Б. Пасьля падыходзіць стаў. І гэта да сёняшняга дня ягоны самы мужны ўчынак. То бок хлопца мы для нашае дзейнасьці проста згубілі. Да таго ж, яму моцна патрапалі нэрвы. Другі хлапец да КГБшніка не прыслухаўся ды працягнуў бегаць са значыкамі. Пасьля стаў іх здымаць па адным і мы ўжо спадзяваліся, што хутка яго «адпусьціць», але лёс склаўся так, што хрусьць і папалам. Сідзелі мы зь ім аднойчы разам у турме і ён сказаў мне: «Зьміцер, я зразумеў. Нафіг гэты Малады фронт, буду дзейнічаць проста як маладзёвы актывіст». І ўсё бы добра, але калі хлапец выйшаў з турмы, ён даведаўся, што на яго ўжо завялі крымінальную справу, правялі ператрус ды канфіскавалі кампутар. Вось такая сумная гісторыя. Добра хоць, атрымалася яму давесьці, што падчас сьледзтва трэба адмаўляць свой удзел у МФ. Можа, што зь яго карыснае і вырасьце.»

Комментарий: без глубокого знакомства с сутью дела сложно комментировать этот абзац, технологически автор прав давая советы члену МФ как вести себя, но с другой стороны героизировать «уход в кусты» когда твои товарищи под ударом не стоит.

«Далей хацелася бы зьвярнуць увагу на арыштаваных лідэраў МФ, якія зараз сідзяць у турме — Дашкевіча і Фінькевіча. Згодна майго перакананьня, абодва сідзяць за справу. Таму хай сідзяць. Чаму?

Па Дашкевічы: Закон ёсьць Закон. Дрэнны ці добры — яго трэба выконваць. Калі чалавек не выконвае Закон, ён павінен несьці за гэта адказнасьць. Я не кажу, што ў нас лепшыя законы ў сьвеце, хутчэй наадварот, але для пасьпяховае дзейнасьці, ськіраванае на вынік, большасьць зь іх трэба выконваць. Асабіста я рэгулярна пераходжу дарогу на чырвонае сьвятло, ды не лічу за парушэньне заканадаўства уздым Бел-Чырвона-Белага Сьцяга пасярод гораду, але гэта не азначае, што калі міліцыянты спытаюць, ці парушаю я Правілы дарожнага руху і ці не выкарыстоўваю незарэгістраваную сымболіку, я радасна адкажу «так» ды пакажу адпаведныя фатаздымкі. Калі чалавек на судзе кажа: «Я кіраўнік незарэгістраванае арганізацыі» ды ведае, што за гэта будзе адказнасьць, гэта значыць адно — ён хоча ў турму. Хоча — хай ідзе. І крычаць з будзь-якой нагоды «Пакуль Дашкевіч сідзіць у турме, вы тут [уставіць па сітуацыі]» мякка кажучы ня варта.

Фінькевіч. Па-першае, тая ж самая фігня. Парваў на грудзях цяльняшку ды прызнаўся ў сваіх геройствах — пасідзі ды адпачні. Падумай, ці варта было. Другое. Калі каго злаўлю з балёнчыкам фарбы — маладафронтаўца ці старога фронтаўца ці каго яшчэ — так на першы раз строга папярэджу ды застаўлю замаляваць, а другі раз схаплю за вуха ды адвяду ў адзьдзяленьне міліцыі. І называйце мяне пасьля гэтага здраднікам. Патлумачу яшчэ раз для Фінькевіча ды Каці Салаўёвай на простым прыкладзе. Як вы думаеце, што падумае чалавек, калі пабачыць у цэнтары горада на сьцяне сьвежапафарбаванага будынку крывы надпіс «Малады Фронт не спыніць!»

Комментарий: В корне не согласен. Оба наших уважаемых коллеги не сидят «за справу». Они, как и другие политзаключенные, сидят за попытку добиться справедливости, за угрозу монополии недемократической власти. Особо опасным представляется попытка представить это как обычное нарушение закона. Это не так. Не нормально, что в Беларуси законы такие и те из них, которые противоречат правам человека и конституции могут ли считаться ли вообще легитимными законами? Единственно что правда, что и Дашкевич, и Финкевич могли тюрьмы избежать или уехав, или же пойдя на сотрудничество с властями. Они этого не сделали, за что им честь и хвала.

«Маладафронтавец падумае: «Нашы ў горадзе!»

Іншы апазіцыянер падумае: «Шыю бы зьвярнуць гэтым маладафронтаўцам!»
Просты чалавек падумае: «Шею бы свернуть этим оппозиционерам!»

	цитата

В том что Кирилл, я и много еще кто не дома, а в розыске за границей. Что Дима Дашкевич сидит виновата власть и только она. Никто другой. Мы не совершали криминала и преступлений, признаваемых таковыми в цивилизованном мире. Но мы в розыске.

А апэратары Першага нацыянальнага тэлеканалу пакажуць гэтыя надпісы ў вечаровым эфіры, каб іх пабачыла як мага больш простых людзей. І гэта ў той час, як асабіста я прыкладаю кожны дзень вельмі шмат высілкаў, каб слова «апазіцыя» перастала стойка асацыявацца са словам «маргіналы». Мне шкада маёй загубленай працы. У мяне няма столькі часу, каб перарабляць яе зноў і зноў з-за такіх, як Фінькевіч ды Каця Салаўёва. Асобна для Каці: тое ж самае тычыцца парваных зялёна-чырвоных сьцягоў.»

Кoмментарий: Опять же обвинять коллег в том что они создают имидж радикалов оппозиции очень плохо. Это и подмена понятий и незнание ситуации. Не Катя, не Финкевич не способны на это, 100 их друзей на это не способны. Это делает планомерно уже 12-13 государственная пропаганда, начав с Позняка и заканчивая сейчас молодежью. Не следует смещать фокус с истинного виновника, на жертву. Это не честно.

«Далей. Маладафронтавец са Жлобіну Кірыл Атаманчык ды маладафронтавец з Сьветлагорску Арсень Ягорчанка. Абодва ствараюць уражаньне разумных людзей, абодва вучацца ў ЭГУ і г.д. Але. Як я пісаў напачатку, зь Кірылам я аднойчы размаўляў наконт таго, што ня трэба падстаўляць іншых несьвядомых людзей, ды й самім не атаясамляць сябе з МФ, пакуль ідзе такое паляваньне. У адказ на гэта Кірыл зь Севярынцам дуэтам запелі: «Мы гэта робім адмыслова! Пакуль на нас канцэнтруецца ўвага, астатнія могуць дзейнічаць і г.д.» Што маем у сухім астатку. На Кірыла заведзеная крымінальная справа, ён сідзіць у Вільні і баіцца высунуць сюды нос, бо аб'яўлены ў вышук. А не далей як учора я меў размову з Арсенем Ягорчанкам.

Zmicier Rzalezniczenka: 19:57:51

так ты хаця б дадому заязжаў? Ці так у Вільні і сідзіш?

Арсень Ягорчанка: 19:58:20

u Vilini. a domou pakul nia hoczacca

Zmicier Rzalezniczenka: 19:58:44

А Кірыл як? Таксама ніразу не вяртаўся?

Арсень Ягорчанка: 20:00:04

nie. jon u adrozninni ad mianie u rozusku 

Zmicier Rzalezniczenka: 20:00:14

Зразумела...

Zmicier Rzalezniczenka: 20:00:27

У яго справу не прыпынялі?

Арсень Ягорчанка: 20:00:30

nam i tut dobra)

 Вось да чаго я і вяду. Мне здаецца, кіраўнікі МФ проста выкарыстоўваюць моладзь, якая толькі прыходзіць у нашую дзейнасьць, каб атрымаць з гэтага палітычныя дывідэнды. Яны лічуць важным для грамадзтва ствараць інфармацыйныя нагоды, падчас якіх рушацца лёсы простых пацаноў ды дзяўчонак. Такіх, як Каця Салаўёва. А тыя і радыя быць выкарыстанымі. Бо досьведу аніякага ня маюць, іншых пунткаў гледжаньня ня бачуць і лічуць што так і трэба. А калі ўсьведамляюць, што іх выкарысталі, становіцца позна. А шмат хто зь іх так увогуле працягвае лічыць, што ўсё тое, што здарылася — ня больш, чым жудасная памылка, у якой вінаватыя яны самі.

На гэта можна было б і зачыніць вочы, бо такіх людзей пакуль мала. Цынічна, але на ўсе справы высілкаў проста не хапае. Ды тут праблема іншая. Ідзе эфект мультыплікатара. Тыя простыя падлеткі, якія наважваюцца толькі запаліць дома пад коўдраю сьвечку салідарнасьці, пакуль маці з бацькам на лецішчы, ды пісаць гераічныя эпасы з разьвенчваньнем здраднікаў у інтэрнэце, пачынаюць зайздросьціць гэтым падманутым, бачыць у іх куміраў ды паўтараць іх учынкі. Пра магчымую адказнасьць ды сваіх бацькоў яны ня думаюць. І такіх выпадкаў становіцца ўсё болей. Сэтка расьце.»

Комментарий: опять подмена понятий. В том что Кирилл, я и много еще кто не дома, а в розыске за границей. Что Дима Дашкевич сидит виновата власть и только она. Никто другой. Мы не совершали криминала и преступлений, признаваемых таковыми в цивилизованном мире. Но мы в розыске. Поэтому проблема не в Павле Северинце и не в МФ. Даже мои опасения насчет возрастного порога МФ здесь не уместны ибо Катя и Кирилл уже взрослые люди и отвечают сами за свои действия.

«Частка 3. Спосабы дзейнасьці

Калі запытаць якога-небудзь хлопчыка ў саколцы «Малады фронт не спыніць!», навошта ён займаецца апазіцыйнай дзейнасьцю, дык сярод незьвязнага мармытаньня можна вылучыць прыблізна наступную канцэпцыю: «Мы жывем дрэнна, таму трэба зьмяніць уладу і мы адразу ж зажывем добра». Канцэпцыя ня тое каб добрая, але мае права на існаваньне. І калі мы вырашылі, што трэба зьмяняць уладу, так для гэтага ёсьць два шляхі.

Шлях першы. Радыкальны. Падразумляе, што для дасягненьня мэты можна выкарыстоўваць стрэлы ды забойствы. Гэты шлях абіраюць рэвалюцыянэры Чэ Гевары, Марыгелы, баскі, байцы ІРА ды Аль-Каеды. Той жа шлях, але зь меньшаю колькасьцю крыві абралі для сябе францускія студэнты, якія няспынна бароняць свае правы. Добра гэта ці не, зараз абмяркоўваць ня будзем. Проста канстатуем факт: ёсьць такі шлях разьвіцьця, і некаторыя яго прытрымліваюцца. Прычым частка зь іх — пасьпяхова. Па гэтым шляху спачатку пайшлі і беларусы. Я ў тыя слаўныя часы больш цікавіўся канструктарам «Лега», таму дам слова майму сябру, па сумяшчальніцтву старому рэвалюцыянэру.

«Недзе года да дзевяноста сёмага мы маглі за сябе пастаяць. І калі мы выходзілі на маніфэстацыі, АМОН ад нас шарахаўся. Таму мы маглі рабіць, што захацім. І аніхто ня сьмеў нас кранаць. Пасьля ўсе апазіцыянэры разам абчыталіся Джына Шарпа, паверылі ў негвалтоўны супраціў, ды нас пачалі шчаміць. Не адразу, года зь двухтысячнага — некалькі год яны яшчэ баяліся. І шчэмяць дасюль.»

Дык вось, другі шлях барацьбы — па Джыну Шарпу (якога я не чытаў, таму магу зараз пісаць фігню) — падразумляе, што трэба дзейнічаць выключна негвалтоўнымі метадамі. Не парушаць закон, а проста ціха, але няўхільна бараніць свае правы. Чакаць, пакуль сыстэма ня вытрымае ціску ды разваліцца. Гэтаксама ня буду камэнтаваць гэты шлях. Напэўна, ён таксама мае права на існаваньне (узгадайце Гандзі).

Вось такія два шляхі. Дыямэтральна супрацьлеглыя. А трэцяга паміж імі няма. Тым ня менш усе маладыя рэвалюцыянэры зь кіпенем замест крыві спрабуюць вынайсьці трэці шлях, які ляжыць пасярэдзіне. Спачатку парушыць закон, а ўжо тады уключаць негвалтоўны супраціў ды спадзявацца на лепшае. Гэта ня каціць. Калі чалавек ідзе першым шляхам, ён можа парушаць закон, бо яго аніхто ня можа за гэта пакараць. Рэвалюцыянэры ў гэтым выпадку мацнейшыя за праваахоўнікаў ды па законе джунгляў робяць, што хочуць. А хто нязгодны — атрымае бітаю паміж вачэй. Штопраўда, тут ёсьць адзін мінус — калі ўсё ж такі ўлада на дадзены момант апынецца мацнейшай, за жыцьцё змагара аніхто ламанага талера ня дасьць. І тыя змагары, што ідуць на парушэньні закона, ведаюць гэта. І не пысркаюць саплямі, стоячы на шыбеніцы. А калі хто ідзе другім шляхам — ён закон увогуле не павінен парушаць. Бо ня ў сілах сябе абараніць.»

Комментарий: есть как раз третий путь. Это не закладывание бомб и не сидение на асфальте в сцепке. Это работа с информацией. Мир меняется, сильно меняется… И традиционные методы не эсеров, не Ганди и борцов с апартеидом уже не приносят такого эффекта как ранее. Спецслужбы прекрасно знакомы с обоими техниками и знают как им противостоять. Требуются новые методы, с большего инновационные, нематериальные технологии. У молодых сейчас есть для этого все: интернет, компьютеры, коммуникации. Надо только думать. Поэтому не все так безнадежно. Кроме этого, важно постоянно развиваться самим, не допускать чтобы оппозиционная работа становилось профессией, но твоим «третьим» временем, твоим гражданским участием, может быть формой экстремального досуга. Это важно, тогда многих ограничений революционного и ненасильственного путей можно избежать.«Частка 4. Замест маралі

Калі хто дачытаў гэты тэкст да канца, у чым я сумняўся, ды яшчэ не жадае мне жудаснае сьмерці пры дапамозе паперазьнішчальнае машынкі, пра што я нават ня мару, прашу аб адным: калі ў асяродзьдзі вашых сяброў вы ўбачыце чалавека, які можа ў бучдучым стаць такой жа ахвяраю МФ ці іншай занадта змагарскай арганізацыі кшталту БУНТа, калі ласка, дайце ім зразумець, што акрамя гэтага шляху ёсьць яшчэ іншыя. А калі не зразумеюць — можна нават фізычную сілу ўжыць. Потым дзякуй скажуць.

Posted on 03 Снж 2007 at 02:56»

Комментарий: дать понять, что мир не черный и белый, а цветной людям всегда полезно. Но связывать это с МФ или БУНТом не надо, это упрощенный и тенденциозный подход. Взрослый человек сам решит с кем быть, главное снабдить его фактами и дать время подумать. И не давить в любом случае, тем более физически. И все будет нармально. У нас у каждого свой опыт и личный, и организационный, и свои подходы. МФ, Третий Путь, Бунт, Гарт и множество коллег имеют свои взгляды и подходы их надо уважать и принимать, если они вызывают беспокойство, не боятся поспорить переубедить, но не конфронтационно. Мы друг другу не враги, и не конкуренты. Это порча, которую на нас все эти годы наводит белорусская недемократическая власть.

И комментарий Молодого Фронта:

«ДАРАГОЕ ГЭБЭШНАЕ +МО.

Я- хлопец з саколкай Маладога Фронту, клічуць мяне Зьміцер Хведарук. Нарэшце дабраўся да нэту і вырашыў пачытаць твае ЦІКАВЕЙШЫЯ развагі. Сонечка, можа табе насавік падарыць!!!! а тое соплі выцярэць няма каму! Мне проста сорамна за такога суграмадзяніна. Бог стварыў цябе радвацца жыцьцю, зрабіць нейкую добрую справу, бо даў нейкую місію на зямлі, даў Свой ДУХ. А ты што? Соплі разьвесіў, сам на сабе і на ўсіх навокал злы. Хіба ня так!  Вучыся сябар абіраць кампанію сабе, бо ў кампаніі ныцікаў ( ці мо гэбэшнікаў) ты зусім кепска скончыш! Пачынай жыць!
А на Салаўёву, ці яшчэ каго гаўкнеш, узгадай гісторыю слана і Моські! Ці так - сабакі брахаюць - караван ідзе!
P.S. Прачытай 8-ы рзьдзел кнігі Ніемі. Гэта ў Бібліі. Ты здаецца там нешта казаў, што ты нібы хрысьцянін.

Мой комментарий: Мне кажется для убежденного христианина, каким я верю является Зьміцер, в таком духе писать комментарий не пристало, это больше в духе людей не имеющих ограничений по христианской морали. Сразу называть спадара Жэлезнiчэнку ГБ-шнiкам тоже неверно, это к сожалению дурная привычка всей нашей и старшей и младшей оппозиции, и без доказательств это не более чем просто обидные слова не менее достойному коллеге с Гомеля. Вот если бы кроме отсылок к Библии, что замечательно, и вышеперечисленных ответов на обиду, привести фактологию, почему не так, почему Молодой Фронт успешная организация, почему нельзя его подозревать в приписывании себе людей и заслуг, в общем дать развернутый аргументированный ответ, это был бы уже серьезный разговор.

Приглашаю всех к дискуссии в комментариях!

 Posted on 05 Стд 2008 20:52»